Dawno mnie tu nie było, ale wracam po długiej przerwie… bardzo długiej. Do bloga wracam po tym, jak zastanawiałem się nad jego zamknięciem przy końcówce roku, gdy trzeba było opłacić domenę i hosting. Zdecydowałem jednak, że przejdę na tańszy hosting a przy migracji przeglądałem skrzynkę odbiorczą, która dodatkowo mocno zachęciła mnie do powrotu.

Dziś chciałbym się podzielić subiektywnymi wskazówkami – tudzież doświadczeniami – jak, jako programista radzę sobie ze stresem w pracy (i nie tylko). Temat wydaje mi się o tyle istotny, że każdy przeżywa jakiś stres. Praca programisty na pierwszy rzut oka wydaje się bezstresowa i lekka – przecież nie narażamy niczyjego zdrowia. Dokładnie takie stwierdzenie usłyszałem ostatnio od znajomego. Nie chciało mi się tłumaczyć, jak szeroki zakres ma dziś IT i na jakie aspekty życia nasza branża wpływa. Mam świadomość, że nie każdy potrafi sobie poradzić ze stresem, dlatego chcę dać Ci pięć przykładów, jak to jest u mnie. Wydaje mi się, że wyszedł całkiem ciekawy artykuł i mam nadzieję, że będziesz zainspirowany / zainspirowana.

W dzisiejszym artykule dowiesz się, jak radzę sobie ze stresem poprzez:

• Aktywność fizyczną
• Wyzwania 30 dniowe
• Codzienny dziennik
• Wspomnienia z przeszłości
• Wiarę

Aktywność fizyczna

W moim przekonaniu dowolna aktywność fizyczna pomaga i rozwija w bardzo wielu aspektach. Co rozumiem przez aktywność? Dla mnie jest to dowolny ruch ciała, zwiększający zużycie kalorii. Dla jednego to będzie kilku kilometrowy spacer, dla innego wyczerpujący trening kilka razy w tygodniu, a kolejnemu jakaś gra zespołowa, np. siatkówka, piłka nożna, squash, etc. Ja na przestrzeni ostatnich 7 lat wykształtowałem sobie nawyki w różnych rodzajach ćwiczeń. Obecnie są to głównie sporty indywidualne, gdzie jedyną osobą, z którą się challenguję jestem sam… i to mi odpowiada.

Nie bój się porażek

W pierwszych latach, gdy nieświadomie kształtowałem nawyk aktywności fizycznej lubiłem gry zespołowe – szczególnie siatkówkę i siatkówkę plażową (nadal je lubię!). Natomiast do tego potrzebny jest zespół. Oprócz tego trzeba reprezentować poziom zależny od tego z kim grasz. Ja byłem przeciętny. Miałem wzrost (190cm) i to było jakimś plusem, coś tam umiałem ściąć, wyblokować i wystawić, ale bez rewelacji + robiłem sporo błędów. I właśnie te przyczyniły się do tego, że uznałem iż się nie nadaję. Nie mam talentu, żeby grać na wystarczająco dobrym poziomie, który by mnie zadowalał + nie chciałem psuć zabawy innym.

Od roku 2016 zacząłem biegać. Do biegów miałem przeważnie kompana, który przez około 3 lata chętnie się dołączał. Później pojawiła mu się dwójka dzieci i ciężko było wychodzić na wspólne bieganie. Taka kolej rzeczy, priorytety się zmieniają. Natomiast te 3 lata wystarczyły do tego, żebym się wkręcił. Pokochałem bieganie, szczególnie po lesie. Teraz rocznie staram się przebiec minimum 365 kilometrów – 1 kilometr dziennie. Chociaż mówiąc trochę nawiasem, a trochę się chwaląc, w 2024 wyszło mi ich 606. Dodatkowo od 2019 roku, kiedy w Polsce robi się wiosennie, zaczynam jeździć rowerem. W ciągu 5 lat nauczyłem się siebie i wiem jaka jazda najbardziej mi odpowiada. Lubię szybko i nie za długo – trasy najlepiej do max. 2 godzin (choć czasem fajnie jest zrobić odskocznię). Historia pokazuje, że średnio moje trasy mają 20-30km i zajmują około godziny.

Jak zacząć?

Co bym polecił osobie, która nie ćwiczy, nie zna się na tym, ale chce coś zmienić? Zacząć być aktywnym dziś, teraz! Moja świadomość i wiedza w zakresie aktywności fizycznej jest o kilka rzędów wielkości większa niż jak zaczynałem, ale zacząć od czegoś musiałem. Bardzo często biegając po lesie porównywałem sobie przebiegnięcie 1 kilometra do czasu straconego na youtubie. I co, że obejrzę jakiś filmik, który nic nie wnosi (albo wnosi mało) do mojego życia? Nic, to tylko stracone minuty życia. Zresztą…aktywność da się łączyć z nauką czy treściami rozrywkowymi. Z tym pierwszym jest to mało efektywne, ale z tym drugim – przyjemne z pożytecznym.

Podsumowując ten akapit, aktywność fizyczna to sprawdzony i potwierdzony przez wiele osób i badań sposób na radzenie sobie ze stresem. Podczas ćwiczeń, w zależności co będziesz robić, możesz wyładować negatywne emocje, wyciszyć się, wypocić, przemyśleć wiele tematów, poszukać inspiracji. Regularnie ćwicząć zwiększasz odporność na stres. Same korzyści. Ja polecam, jeżeli jeszcze tego nie robisz, zacznij. Nie pożałujesz.

Wyzwania 30 dniowe

Czym są wyzwania 30 dniowe wedle moich reguł? Jest to lista czynności do wykonania. Lista zawiera zazwyczaj 8-10 elementów – w zależności od roku. Każdy element z listy powtarzam codziennie, przez 30 dni. Jeżeli zrobię przerwę podczas trwania wyzwania (nawet w 29 dniu), to wyzwanie powtarzam jeszcze raz przez całe 30 dni. Bez względu na chorobę czy ból, mam przejść cały cykl. Czy zdarzyło mi się, że powtarzałem cykl? Tak. Czy zdarzyło mi się, żebym zrobił wyjątej od tej reguły – tak.

Co mi dają wyzwania 30 dniowe? Motywację do działania. Ćwiczą we mnie zaciętość, dają mi cel i możliwość jego osiągnięcia. Bez względu jak się czuję i jaka jest pogoda za oknem, muszę zrobić to co zaplanowałem. Mam przecież całe 24 godziny na wykonanie wyzwania. No dobra, ale co to ma do radzenia sobie ze stresem? Jeszcze aktywność fizyczna to rozumiem, ale jakieś wyzwania? No i dlatego na samym początku tego wpisu informowałem, że jest to moja subiektywna lista sposobów. Natomiast pozwól, że spróbuję udowodnić, że jednak ma.

Kiedy to robię

Wyzwania ustalam pod koniec każdego roku, przy okazji podsumowując poprzedni. I to jest u mnie istotny etap. To od niego zależy, co będę robił przez około 8-10 miesięcy kolejnego roku codziennie. W jaki sposób wyznaczam wyzwania? Głównie inspiruję się Internetem i (już teraz) historią moich poprzednich wyzwań. Staram się, żeby to było coś, co mnie rozwinie w dowolny sposób – duchowy, fizyczny, intelektualny. Dowolny. Staram się, żeby było to na tyle ciekawe dla mnie samego, żebym chciał zrobić to na nowo kolejnego dnia – przynajmniej z początku roku. Podczas samych wyzwań bywa już różnie. Moje aktualne wyzwania możesz śledzić na githubie.

Na ten rok obrałem sobie dziewięć wyzwań 30 dniowych. Załóżmy, że pierwsze wyzwanie zacznę 15 stycznia i każde kolejne będę zaczynał pięć dni po poprzednim skończonym. Bez większej matematyki, ale powiedzmy, że mniej więcej w listopadzie skończy się moje ostatnie wyzwanie. To oznacza, że do tego czasu, raz w miesiącu mam poczucie osiągnięcia czegoś, co chciałem. Daje mi to satysfakcję i podbija moje endorfiny, czy jakiejś tam inne hormony szczęścia i daje zapał do dalszej pracy. Podczas wyzwań bywa ciężko. Jeżeli pokonałem przeciwności, jestem silniejszy, odporniejszy – wiem, że mogę jeżeli chcę.

Codzienny dziennik

Od 2018 roku prowadzę codzienny dziennik. Wpisuję tam swoje przemyślenia – co robiłem wczoraj, co będę robił dziś, za co jestem wdzięczny, na co jestem zły. Pewnego rodzaju daily, sam ze sobą. Można to robić w formie fizycznego dziennika, pliku tekstowego, nagrań głosowych, nagrań video i co jeszcze do głowy przyjdzie. Ja codzienne notatki prowadzę w formie zwykłego pliku tekstowego. Tak mi najbardziej pasuje. Możesz się nim dzielić z innymi, a możesz zachować wyłącznie dla siebie. Jeżeli nigdy przedtem nie robiłeś/aś czegoś podobnego to muszę Cię przestrzec. Prowadzenie dziennika daje wartość pod dwoma warunkami. Po pierwsze robisz to przez dłuższy czas. Osobiście uważam, że co najmniej rok jest już wystarczający, żeby się za to zabrać. Drugim jest przegląd dziennika od czasu do czasu.

Przejdźmy do korelacji dziennika ze stresem według mnie. Mogę tam wyładować swoje negatywne emocje, jeżeli takie się pojawią. Codziennie mogę tam napisać za co jestem wdzięczny. Oczywiście nie zawsze to robię, a nawet powiedziałbym, że rzadko. Natomiast codziennie coś wpisuję, dosyć często są to bardzo zbliżone wpisy, ale w kontekście roku jest kilka perełek, nad którymi mogę się głębiej zastanowić. Przegląd dziennika robię raz w roku, na jego koniec. To pomaga mi w sprawdzeniu siebie i podsumowaniu rocznym. Widzę co przechodziłem, jak to przeżywałem i z perspektywy czasu jestem w stanie sprawdzić – czy to było warte stresu. Odpowiednio wyciągnięte wnioski są cennymi lekcjami na kolejne lata.

Stres zawodowy

Kolejnym plusem prowadzenia dziennika w kontekście radzenia sobie ze stresem zawodowym jest możliwość ustawienia priorytetów. Ja wpis do takiego dziennika staram się robić codziennie rano. To sprawia, że już z samego rana mogę zaplanować tę najważniejszą rzecz, którą chcę/powinienem zrobić. Obecnie nie praktykuję tego codziennie. Właściwie jak to piszę, to myślę, czy by do tego nie wrócić… Wyplucie na ekran tego, co powinienem zrobić i świadomość, że jutro sam przed sobą to ocenię, może zwiększyć przypływ motywacji, poczucie kontroli i zarazem zredukowanie stresu. Z drugiej strony ciągłe niewykonywanie postawionych celów może tę motywację zabić, a stres zwiększyć.

Jeszcze słowem zakończenia tego akapitu, gdybyś chciał(a) zacząć praktykować dziennik. Nie załamuj się, jeżeli opuścisz dzień czy dwa. Mnie samemu czasem zdarza się pominąć jakiś dzień, gdy np. mam mnóstwo obowiązków z rana, a później w ciągu dnia całkowicie wylatuje to już z głowy. Z początku to nie będzie Twój nawyk i możliwe, że będziesz musiał(a) sobie przypominać o wpisach. Z czasem natomiast wchodzi to już w krew. Ostatnio będąc nawet na wakacjach, robiłem codzienne wpisy. Zaskakujące dla mnie było to, że były one o wiele dłuższe i bardziej szczegółowe niż te standardowe.

Wspomnienia z przeszłości

Kolejny niekonwencjonaly sposób radzenia sobie ze stresem jest moja własna historia. A może bardziej jej wspomnienie. W IT jestem od 2018 roku – 7 lat będzie w lutym. Natomiast moja droga nie była prosta, żeby być tu, gdzie jestem. We wcześniejszym akapicie wspomniałem, że po 8 tygodniach zrezygnowałem ze swoich pierwszych studiów – zarządzania. W momencie, w którym teraz jestem, uważam, że to była jedna z lepszych decyzji, jakie mogłem podjąć. Ten dzień zapewne będę pamiętał do końca życia. Rodzice nie byli z tego powodu zadowoleni – wręcz odwrotnie, byli na mnie wściekli. A ja w moim planie zakładałem, że to właśnie oni będą mnie utrzymywali. Zastanawiając się teraz głębiej, to nie miałem planu. Na tamten czas chciałem grać w gry i z tego zarabiać.

Nie poszło jednak po mojej myśli. Jako, że byłem na utrzymaniu rodziców, to kazali mi iść do pracy. Nie miałem innego wyjścia, bo z gierek nie zarabiałem wystarczająco, aby pozwoliło mi to na utrzymanie się na własną kieszeń. I poszedłem do swojej pierwszej pracy na magazyn w dużym zakładzie meblarskim. Musiałem pracować na 3 zmiany, gdzie były nocki – a tych nienawidziłem. Po 4 miesiącach wyratowali mnie tato z bratem. Załatwili mi pracę w ich fabryce, gdzie nocek już nie było. Tylko dalej to była praca bez perspektywy, w zamknięciu za drutem. Trochę jakby w obozie pracy gdzie musisz przerobić 8 godzin i dopiero możesz wyjść za mur.

Czas zmiany

I nadszedł piękny dzień, kiedy i z tej pracy zrezygnowałem, a zająłem się tym, co pokochałem. Byłem już studentem zaocznym 2 roku i wiedziałem, kim chcę być w najbliższej przyszłości. Kryteria miałem dosyć proste – nie chciałem pracować w zakładzie, zamknięty za ogrodzeniem i zmuszony, żeby tam być przez 8 godzin. Marzyła mi się praca zdalna i elastyczność z tym związana. W skrócie opisałem moją historię. Oczywistym jest, że Ciebie ona nie odstresuje i nie pomoże Ci w rozładowaniu stresu. Mnie natomiast tak i pozwól że wyjaśnię w jaki sposób.

Kilka razy miałem taką sytuację, że w backlogu nazbierały mi się ważne, trudne zadania do zrobienia, które nie były pilne. Wiem natomiast, że przyjdzie dzień, kiedy zaczną być pilne, a ich ważność jeszcze bardziej wzrośnie. Nie wiem jak Ty funkcjonujesz, ale u mnie stres pojawia się podświadomie. Wspominając zdarzenia z przeszłości, analizując jaką drogę przeszedłem i po co, pomaga mi w załagodzeniu stresu. Ba! Nawet zwiększa motywację do działania! Zdaję sobie sprawę, że u Ciebie to wcale nie musi zadziałać, natomiast u mnie działa i dlatego się tym dzielę.

Wiara

Ostatnie, ale dla mnie najważniejsze. Celowo umieściłem to na samym końcu, bo rozumiem, że o polityce i religii nie powinno się dyskutować. Nie ukrywam swoich poglądów, ale też się z nimi nie afiszuję. Jestem praktykującym chrześcijaninem. Sam czytam Biblię i się modlę bezpośrednio do Boga. To daje mi nowe siły na każdy dzień i pomaga pokonywać stres. Nie chcę się mocno rozpisywać na ten temat, bo blog o charakterze programistycznym nie jest do tego. Natomiast jeżeli jesteś ciekawy/a, to w komentarzach lub prywatnych wiadomościach możemy o tym podyskutować.

Podsumowanie

Wyszedł całkiem długi wpis. Jeżeli dotrwałeś do samego końca, to dziękuję. W artykule odsłoniłem dużą część siebie. Mam nadzieję, że nie spojrzysz na to zbyt krytycznie, ale odnajdziesz coś, co da wartość Tobie. Taki jest mój cel.

To są moje główne sposoby na walkę ze stresem. Czy zawsze mi pomagają w 100%? Nie. Ale jak się głębiej nad tym zastanowić, to nie ma takich sposobów. Z pewnością redukują stres, pomagają pokonywać przeciwności – jest łatwiej. Sposobów na walkę ze stresem jest z pewnością więcej. Jeżeli masz swoje sprawdzone sposoby, które u Ciebie działają – daj znać w komentarzu i pozwól mi lub innym czytelnikom się zainspirować.

Do usłyszenia

Artykuł Jak programista może radzić sobie ze stresem🤔. Moich 5 sposobów ✔️ pochodzi z serwisu bdabek.pl.

Żeby móc wyrobić nawyk, na początku trzeba w ogóle zdefiniować czym on jest. Nawyk – w mojej terminologii – to proces, który się ukształtował poprzez częstą powtarzalność. Jest to coś naturalnego o czym nawet nie myslimy, że to robimy. Podam Ci fajny przykład, który to obrazuje. Kiedy wchodzisz do domu zdejmujesz buty. Nie myślisz o tym, jest to naturalne. Robisz to bo prawdopodobnie tak zostałeś wychowany przez rodziców! To jest nawyk.

Pętla nawyku

W wielu publikacjach czy też artykułach mówiących o nawykach możemy się spotkać z czymś co się nazywa pętlą nawyku. Jest to proces składający się z trzech elementów:

1. Impuls – zauważamy pewną okoliczność, która sygnalizuje nam, że czas jest rozpocząć nawyk – np. Obudziłem się
2. Zwyczaj/Zachowanie – czynność jaką utożsamiamy z nawykiem – Rozciągam się
3. Nagroda – ta nazwa nie jest do końca adekwatna, równie dobrze możnaby było nazwać to zakończniem. Generalnie zakończenie czynności – (porozciągałem się) to idę jeść sniadanie

Z autopsji mogę powiedzieć, że aby wyrzeźbić nowy nawyk potrzebujemy kilku czynników, które razem zgrane sprawią, że dana czynność staje się naturalna.

Czas

Jest to jeden z dwóch najważniejszych czynników. Nawyk nigdy nie stanie się nawykiem, jeżeli nie będziemy poświęcać mu czasu – wykonywać danej czynności (zachowanie). Trik z czasem polega na tym, że z początku dane zachowanie może nie być dla nas komfortowe. Możemy mieć poczucie, że w tym czasie powinniśmy robić inną rzecz, bardziej pożyteczną…

To błędne myślenie. Na początku musisz skupić się w 100% na swoim nawyku – zachowaniu, które wykonujesz. Pozwól, że zdradzę Ci sekret – po jakimś czasie, gdy stanie się to nawykiem będzie to naturalne a swoje myśli będziesz mógł koncentrować na innych rzeczach bez najmniejszego problemu.

Powtarzalność

Kluczem do wyrobienia sobie nawyku jest powtarzalność. Dotyczy to zarówno częstotliwości wykonywania nawyku, jak i jego okoliczności. Im częściej wykonujesz dany nawyk, tym łatwiej go wyrobić. Codzienne nawyki są dużo łatwiejsze do zbudowania niż coś, co robisz kilka razy w tygodniu.

Perfekcja

Nie skupiaj się na perfekcji, raczej na tym, żeby to po prostu zrobić. Z nawykami jest tak, że najtrudniejsze to je zbudować. Zakładając, że Twoim nawykiem jest rozciąganie się z rana – jak już dwuminutowe sesje będą dla ciebie automatyczne, zwiększenie ich do trzech czy pięciu minut to pestka.

Wystarczy zacząć

Na początku nie powinniśmy być zbyt ambitni. Poniżej przedstawiłem wykres z bloga Coach.me, przedstawiający procentową szansę na kontynuowanie (w tym przypadku) nawyku medytacji. Wystarczą dwie minuty każdego dnia, żeby po 11 dniach mieć ponad 90% szans na utworzenie tego nawyku na całe życie. Z czasem możemy manipulować danym nawykiem, przedłużając/skracając go odpowiednio do naszych potrzeb. Na początku po prostu zacznij!

Akcja

Jeżeli chcesz wyrobić nowy nawyk to sugeruję wybrać coś prostego. Czynność, którą możesz powtarzać codziennie i da Ci jakiś benefit w przyszłości. Dam prostą podpowiedź, coś co osobiście wyrobiłem około 2 lat temu. Wyrób sobie nawyk picia szklanki wody z rana. Bardzo proste do wykonania, przynosi benefit i co jest bardzo ważne – pokazuje, że wyrobienie nawyku to nic trudnego. Powodzenia!

Artykuł Jak wyrobić dobre nawyki 🤔 pochodzi z serwisu bdabek.pl.

Cześć 

Jestem programistą i kocham to robić. Nie jest to forma przechwałki. Większość z Was zapewne też pracuje w branży i lubi robić to co robi. Moja droga do tego jak zostałem programistą nie była też standardowa. Musiałem kilka razy postawić twardo na swoim zanim się tu znalazłem. Wierzę w Boga i w to, że wszystko co mam zawdzięczam właśnie Stwórcy. Uważam, że mam zdrowe podejście do większości dziedzin życia i pomimo młodego wieku spory bagaż doświadczeń – szczególnie związanych z karierą.

W dzisiejszym artykule:

• Co jest dla mnie istotne?
• Co chcę tak naprawdę robić?
• Więcej pieniędzy czy więcej czasu?

Co jest dla mnie istotne?

Pomimo tego krótkiego wstępu, który przedstawił lekko moją osobę chcę zadać – zarówno sobie jak i Tobie – pytanie co jest dla Ciebie istotne?

Nie oczekuję odpowiedzi na teraz. Odnosiłaby się ona prawdopodobnie do Twojego pragnienia, na tę chwilę, a nie o to mi chodzi. Myślę, że każdy w życiu ma jakiś priorytet którym się kieruje. Na jego podstawie podejmujemy decyzje – podświadome i świadome. Decyzje, które popychają nas do przodu, choć nie zawsze są to dobre decyzje. W końcu jesteśmy ludźmi i każdy się myli. Ważne jest aby uczyć się pomyłkach i nie popełniać ich kolejny raz.

Wracając do priorytetów, po głębszym zastanowieniu się mam taki priorytet, nawet dwa, krórymi kieruję się w życiu.

Na pierwszym miejscu stawiam Boga. Tak jak wspomniałem na wstępie, jestem osobą wierzącą. Moja wiara różni się od większości Polaków (jestem innego wyznania ale to nie jest ważne) – czytam Biblię i staram się żyć według tego co jest tam zapisane. Dla mnie wiara to nie jest tylko pójście do kościoła od święta do święta czy od niedzieli do niedzieli. To coś więcej. Żyć tak aby się nie wstydzić tego co się robi. Pomagać innym, być uczynnym, być człowiekiem dla człowieka. Ktoś może powiedzieć, że takie podejście zrobi z niego frajera, którego każdy będzie wykorzystywał. Wcale nie. Ludzie szanują to, że jesteś inny – w dobrym tego słowa znaczeniu – i mówię to z autopsji. Wiara ukształtowała mój charakter i choć moim zamiarem nie jest nakłanianie kogokolwiek do zmiany religi/stylu bycia, to dobre nawyki, które można wyciągnąć z Biblii polecam każdemu. Uczyni Cię to lepszym człowiekiem. Nie mówię, że ktoś jest zły bo nie chodzi do kościoła albo nie czyta Bibli – nie o to mi chodzi. Po prostu mając cel i wiarę starasz się żyć lepiej i decyzje jakie podejmujesz nie są na tyle samolubne, żebyś tylko Ty czerpał z nich korzyści.

Drugim priorytetem, którym się kieruje jest rodzina. To raczej powszchne wśród naszego społeczeństwa. Polacy są narodem rodzinnym (jakkolwiek to brzmi). Lubimy rodzinne obiady, spotkania, ogólnie przebywanie razem. Wydaje mi się, że z natury mamy w sobie więcej gościnności i przywiązania do tradycji.

Dla mnie, to właśnie te dwa priorytety są kluczowe w życiu prywatnym. Według nich staram się podejmować decyzje.

Co chcę tak naprawdę robić?

Wiem już co jest dla mnie istotne ale czy to oznacza, że ze wszystkiego co lubię (lub kręci mnie w danym momencie) mam rezygnować? Absolutnie nie! Priorytety, które mam na całe życie są ważne i tak jak wspominałem w akapicie wyżej końcowo na ich podstawie podejmuje decyzje ale gdybym się kierował tylko nimi to bym był duchownym albo pomagał każdemu w rodzinie.

Niie neguje takiej postawy. Mnie to po prostu nie kręci. Lubię inne rzeczy. Własna firma, sport, zdrowe nawyki żywieniowe, kuchnia, blog, giełda, inwestowanie. To tylko kilka kategorii, które w tym momencie wydają mi się interesujące. Można zarzucić, że religia i giełda to są dwie różne bajki – niektórzy giełdę postrzegają jako hazard. Jako kontrargument mógłbym powiedzieć: jeżeli przekraczasz prędkość o 20km/h to nie uprawiasz hazardu o swoje życie? Ale nie chodzi o to, żeby rzucać w siebie kontrargumentami. Istotne jest aby nie gryzło się to z sumieniem każdego indywidualnie. Ja uważam, że giełda to rodzaj zawodu. Można się tam wiele nauczyć, wiele stracić albo dużo zarobić. Z pewnością nie jest to dla wszystkich.

Własna firma – obecnie prowadzę JDG. Lubię to. Co prawda sam nie zajmuję się księgowością bo wolę zlecić to komuś kto zna się na tym lepiej niż ja ale mimo wszystko lubię mieć kontrolę. Lubię gdy przychodzi początek miesiąca i trzeba powprowadzać wszystkie dokumenty, zrobić historię faktur, wykonać odpowiednie opłaty. Mimo to, ten punkt jest dla mnie czymś więcej niż jednoosobowa działaność. Mam wśród swoich znajomych wiele osób, które są naprawdę inteligentne a mimo wszystko mają średnie prace, których nie lubią. Mój mózg ciągle procesuje co mogę z tym zrobić – jak dać pracę innym, którzy będą robili coś co lubią i przy okazji zarabiali godnie.

Sport, zdrowe nawyki żywieniowe, kuchnia – od kilku lat ćwiczę regularnie. Pamiętam swoje początki. Kończyłem liceum i na tamten moment ważyłem 86 kg (dla porównania dziś ważę 76). Byłem gruby i nie lubiłem swojego ciała. Wstydziłem się zdjąć koszulkę nad wodą przez co też unikałem takich wyjazdów czy też wyjść na basen. Pamiętam mój pierwszy trening, który coś zmienił w moim myśleniu – ściągnąłem aplikację do robienia pompek – 40 pompek w 5 seriach. Nie wiem czy udało mi się zrobić wszystkie. To było 6 lat temu, aplikację mam do dziś i pompki robię dalej (tylko już nieco więcej niż 40). Do tego doszło oczywiście wiele innych treningów. Dzięki YouTube’owi wzrosła moja świadomość odnośnie treningów i zdrowego żywienia. Po prostu polubiłem tak żyć. Lubię samemu zrobić coś dobrego do jedzenia a także móc ugościć innych. To nie jest trudne a daje dużo satysfakcji.

Blog – to moja odskocznia i zarazem kolejne źródło nauki. Staram się pisać artykuły (techniczne) na bazie swoich doświadczeń ale jednak nie mam go aż tak wiele… Dlatego bardzo często napisanie dobrego artykułu wymaga ode mnie sięgnięcia w głębie Internetu. Jeżeli o czymś piszę to zawsze sprawdzam kilka źródeł w Internecie. Istotne dla mnie jest abym wiedział jaka jest opinia kilku innych osób i mógł o tym wszystkim napisać w samym artykule. Ale blog to nie tylko technikalia – to też sposób na wyrobienie swojej marki lub śledzenie postępów. Chciałbym dzięki temu blogowi przynieść sobie pasywny dochód (każdy by chciał) i wiem, że aby to osiągnąć muszę ciężko pracować i mieć odrobinę szczęścia (końcowo i tak wierzę, że to Bóg o tym decyduje ale uważam, że On też patrzy na to co wkładamy od siebie i jak ktoś się nie będzie starać to mieć nie będzie).

Giełda, inwestowanie – ostatnio bardzo zajarałem się tym tematem. Na początku wszedłem na giełdę z kapitałem 8k i w miesiąc wyciągnąłem kolejne 2k. Pomyślałem – przecież to jest proste! Wiesz co się później stało? Straciłem 2.5k :). Cieszę się, że tak się stało. Oczywiście, nie cieszy mnie fakt, że straciłem pieniądze ale chodzi o naukę i lekcję. Zaraz później kupiłem książkę Michała Szafrańskiego Finansowy Ninja. Akurat w tej książce nie ma za wiele o inwestowaniu ale jest dużo o mądrym zarządzaniu kapitałem. Ostatnio zakupiłem też Finansową Fortecę i nie mogę się doczekać aż do mnie dotrze. Jej autora śledzę od jakiegoś czasu i bardzo szanuję za jego poglądy. Reasumując, giełda i inwestowanie to nie jest coś chwilowego. To umiejętność dzięki której można dołożyć fajną cegiełkę pasywnego dochodu w długoterminowym cyklu. Natomiast dla czystej zabawy i podniesienia adrenaliny można także pobawić się w szybkie transakcje z większym ryzykiem. Wszystko jest dla ludzi

Więcej pieniędzy czy więcej czasu?

Czy to w jaki sposób zarabiasz pieniądze daje Ci satysfakcję?

Zastanawiając się nad tym pytaniem stwierdzam, że tak. Czy gdyby oferowali mi 2000 zł więcej żebym tylko każdego dnia został 30 minut dłużej – czy bym się zgodził? Ciężko powiedzieć, pewnie jest to zależne od sytuacji finansowej i tego ile zarabiasz. Jeżeli zarabiasz 2000 w tym momencie i ktoś oferuje Ci kolejne 2k za 30 minut dziennie więcej (co w skali miesiąca wynosi około 10h) to wydaje się to dobry deal. Natomiast zarabiając 10-15k to już nie koniecznie.

Osobiście – szczególnie w sezonie letnim – wolę pracować mniej, zarabiać mniej i mieć więcej czasu. Jest tyle wspaniałych rzeczy które można robić, np. jazda rowerem, podróżowanie, wyjście ze znajomymi, spacer, bieganie, gotowanie, (… tu wstaw coś co lubisz robić). Może warto się zastanowić czy na kolejne lato nie wynegocjować kontraktu, który by skracał ilość pracy w okresie letnim? Przecież po drugiej stronie też są ludzie i też mają swoje hobby. Wiem, że praca może być Twoim hobby (sam tak mam) ale spójrzmy na to z innej strony. W pracy i tak spędzamy średnio po 8h dziennie, od poniedziałku do piątku i tak przez około 40 lat. Pomyśl (mówie tutaj w głównej mierze do siebie) czy za 30 lat dalej będziesz mieć tyle samo energii i zapału? Czy będzie Ci się jeszcze chciało chcieć? Teraz jest najlepszy wiek żeby podejmować takie decyzje i cieszyć się życiem. Czas nie zawróci.

Podsumowanie

Uff… Trochę tego wyszło, musiałem wyrzucić to z siebie. Jeżeli dotarłeś do tego miejsca to dzięki. To czego Ci życzę to działania w zgodzie z samym sobą i swoimi przekonaniami. Każdy człowiek jest inny. Większość ma różne priorytety w życiu ale trzeba pamiętać – końcowo i tak umrzemy. Co po nas zostanie? Czy ktoś będzie pamiętał to jak żyliśmy na ziemi? Co jest po śmierci? Możesz nie wierzyć w piekło i niebo. Ale co będzie jeżeli faktycznie one istnieją? Ja wolę wierzyć bo nawet jeżeli by nie istniały to nic nie stracę.

Zachęcam Ciebie i siebie do eksperymentowania w swoim życiu – zawsze w zgodzie z samym sobą. Życie jest krótkie. Cieszmy się chwilami i dzielmy się radością z innymi.

Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać aniżeli brać

Dz. 20,35

Za tydzień

Wracamy do serii wzorców architektonicznych. Tym razem omówimy wzorzec mikrojądra.

Artykuł Co jest moim celem 🧐❓❔ pochodzi z serwisu bdabek.pl.